Meltem Tolunay

Sesleniş-  Uğur Mumcu

Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız,
sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.
Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken
bizler bir mum ışığında bitirdik kitaplarımızı.
Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini
yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya.
Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi…
Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler
takıldı. İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez.
İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren
birer senet gibi kullanırdık. Mimardık, mühendistik,
doktorduk, avukattık. Yazlık kışlık katlarımız,
arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı.
Yaşamımızın en güzel yıllarını birer taze çiçek gibi
verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep.
Öldürüldük ey halkım, unutma bizi…

(more…)

Öz’le biçimin karıştırılmasını,

Amaca ulaşmak için tasarlanan araçların putlaştırılarak amacın tamamen unutulmasını,

Şekil bazlı sınıflandırmayı,

Kendi bireyliğini korumaktansa, kalabalıklar için de kaybolmayı  ve böylece kararlarını başkalarının eline bırakmayı

Katekulliyle sistemleri dönüştürmeyi, kınıyorum.

Önemli olan kumaşı değil, altındaki düşünce tarzını engelleyebilmek.

Mevlana’nın dediği gibi “kuş gökte uçuyor, herkes gölgesinin peşinde”